Elvira's Droom

Meer informatie

Elvira's Droom

Elvira

Van jongs af aan paardenliefhebber

Mijn naam is Elvira Wesseling en ik heb een droom!
Rond mijn 6e kwam ik voor het eerst in aanraking met pony's en paarden bij ons op de camping. Ik wist na die vakantie dat ik op paardrijden wilde! Jarenlang heb ik 1x per week op een manegepony les gevolgd. En toen die tijd reed ik m'n eerste FNRS-proefje! Ook genoot ik toen al van de buitenritten die we maakten. Ik wilde meer, was altijd al een beetje jaloers op die meiden met hun eigen pony. Helaas konden mijn ouders zich dat niet veroorloven. Toen ik ging puberen werden de regeltjes op de manege me teveel en had ik niet zo heel veel interesse meer in de paarden, maar was ik meer gericht op andere dingen. Ik ben een MBO-opleiding gaan volgen. De opleiding SPW (sociaal-pedagogisch werker). Verschillende stages gelopen en bij 1 stichting blijven werken. Ik wilde doorgroeien en heb na deze opleiding de studie SPH afgerond aan de Hogeschool In-Holland. Ik ben nu bijna 15 jaar werkzaam bij Stichting Philadelphia waar ik binnen kwam als stagiaire en doorgroeide naar coördinerend begeleider.

Dit is mijn droom!

In de periode van de SPH ontmoete ik een vriendin met ongeveer dezelfde paarden achtergrond als dat van mij. Het leek ons wel weer een keer leuk om een paardrijles te volgen. Binnen de kortste keren gingen we 1x per week naar de manege voor les. Ik was weer compleet verkocht aan de paarden en wilde meer. Tijdens de opleiding SPH heb ik stagegelopen bij de Hartekampgroep(HKG). Ik werkte op een groep met ouder wordende mensen met een verstandelijke beperking. Op een goeie ochtend mocht ik met een bewoner een rondje lopen over het terrein van de HKG. In de verte zag ik paarden. Oeh, even kijken natuurlijk. Toen kwam ik voor het eerst in aanraking met het paardrijden voor mensen met een beperking. Wat keek ik mijn ogen uit en wat vond ik dit prachtig! Na een paar gesprekken met stagebegeleiding en mensen van de boerderij van de HKG mocht ik 1 ochtend in de week mee helpen bij de paarden! Ik heb hier de jaren erop ook nog wat vrijwilligerswerk verricht. Na een paar ochtenden wist ik het zeker: dit is wat ik wil! Mijn werk en mijn hobby combineren! Ik wil mij in gaan zetten voor het paardrijden voor mensen met beperking!
Elvira
Elvira

Mijn eerste paard Vienna

Mijn vriendin en ik vonden als snel een sponsor die veel zag in mijn droom! Voor we het wisten waren we trotste eigenaar van Vienna! Een hele mooie lieve merrie van 5 jaar oud. In die tijd was het nog nodig om L1 dressuur met een winstpunt te hebben voor je aan de opleiding voor instructrice mocht beginnen. We gingen dus fanatiek aan de slag om op het gewenste niveau te komen. Tijdens de lessen leek er lichamelijk iets te zijn met Vienna. Ze liep niet lekker en aan galopperen koste haar veel moeite. Al snel een dierenarts erbij gehaald. Het bleek dat er een scheurtje zat in haar si gewricht. Ze zou snel naar de kliniek moeten om te kijken wat ze eraan konden doen. Vienna stond toen al ongeveer 2 maanden op rust. Naar moesten naar de kliniek toe. Toen der tijd mocht ik zelf niet met een trailer rijden en hadden we ook nog erg weinig ervaring met trailers. Ook Vienna was niet echt bekend met de trailer en trailerladen ging dan ook niet van zonder enige uitdaging. Na ongeveer een uur gaven we het op. Vienna wilde niet de trailer in. Het weekend erop gingen we oefenen met trailerladen. Vienna deed het super, erin, rondje gereden, eruit en er weer in. Geen probleem. Een paar dagen later hadden wij weer een afspraak met de kliniek. Vienna ging echt niet mee! Na ruim 30 min wilde ik het opgeven. Vienna begon al wat paniekeriger te worden in de loop van de tijd. Maar laten we het nog 1x proberen, tja ze moet er toch echt heen. Toen ging het mis... Vienna ging steigeren en klapte achterover. Ze had niet genoeg kracht meer in haar lijf om overeind te blijven. Vienna was opslag hersendood. Vanaf dit moment is het net alsof je midden in een horrorfilm zit. Een paard wat in shock op de grond ligt en instinctief overeind probeert te komen. Binnen een half uur was de dierenarts aanwezig en werd mij de vraag gesteld of ze Vienna mochten in laten slapen?! Mijn eerste antwoord was: nee natuurlijk niet, een paard kan wel leven in een rolstoel!! En daarna was het: snik, natuurlijk. Dan heeft ze rust. Een heel heftig en emotioneel moment. Het verliezen van m'n eerste eigen paard. We hebben een heel mooi afscheid voor Vienna georganiseerd op stal. We hebben allemaal een briefje geschreven en die aan een roze ballon gehangen. Al deze ballonnen hebben we op de plek des onheils de lucht in gelaten.

En daarna ging het bergopwaarts

Omdat mijn droom nog steeds voortleefde in mijn gedachten was het een extra domper. Hoe kan ik nu ooit aan de opleiding voor instructrice beginnen?? Al snel waren we aan het zoeken naar een nieuw paard. Toen kwamen we Zeppelin tegen. Echter hadden we met dit paard ook niet heel veel geluk en hebben we op een slechte dag een file veroorzaakt op de A9 omdat de trailer waar Zep in zat werd aangetikt en de trailer vervolgens op zijn kant terecht kwam. Zeppelin heeft dit ongeval wonder boven wonder overleefd, maar een sportpaard zou het nooit meer worden.
Elvira
Elvira

Mijn derde paard Up

In de tussentijd liep ik nog steeds met mijn droom rond. 3 maal is scheepsrecht. Toen kwamen we Up tegen! Een hele lieve, ervaren Ruin van 7 jaar! Met Up konden we buitenrijden, springen en dressuur rijden! Hij was een beetje bang voor koeien en kon in de wintermaanden best gek doen, maar wat hebben we in de vijf jaar samen veel beleefd. 5 jaar geleden heb ik mijn aanhangerbewijs gehaald, vanaf dat moment kon ik zelf met trailer rijden. Na mijn traumatische trailerervaringen veel geoefend met Up en trailerladen. Na 2 maanden voldoende vertrouwen, stap voor stap gingen we de wereld rond.

Voorbereidingen

In 2013 ben ik begonnen met de vooropleiding van de KNHS en heb dit met succes behaald. Vervolgens kon ik mij aanmelden voor de opleiding IPG: Instructrice Paardrijden Gehandicapten. Wat heb ik veel geleerd tijdens deze opleiding en ook erg veel tijdens de stages die ik deze periode gevolgd heb bij de Prins Willem Alexander Manege in Amsterdam en bij de Blijde Ruiters in Zaandam.
Elvira
Elvira

De eerste stapjes

Ik vond nieuwe leerdoelen voor mijzelf en ik vond ook nieuwe streefdoelen voor de stichting! Het rijden in een rijtje met zijn alle achter elkaar aan is wel leuk, maar ik miste iets. De deelnemers kwamen op de manege aan en hun paard stond klaar zodat ze meteen kunnen opstappen. Het lesje duurt een half uur en dan is het afstappen en tot volgende week weer! De lesjes zaten goed in elkaar en de organisaties draaide super, zoals een reguliere manege dat ook doet. Toch had ik het gevoel dat er wat ontbrak. Waar vind ik de mooie momenten met mijn paarden? Niet alleen tijdens het rijden. Er komt zoveel meer bij kijken. Wandelen met een paard? Dat kan heel bijzonder zijn en zelfs eigenwaarde opkrikken of juist heel ontspannend werken. Poetsen van de pony’s? Dit prikkelt verschillende zintuigen en zorgt voor weer een andere manier contact maken tussen mens en dier.

Stichting Vienna opgericht

In 2013 heb ik met mijn toenmalige bestuur de stichting opgezet en kregen we de eerste deelnemers! De sponsoring was groots en zo konden we al snel wat neerzetten binnen Manege VarioHippique in Velsen-Zuid. We hebben inmiddels twee pony’s die wonen in “het straatje van Vienna”. Naast de grote manege vind je naast de carport, waar onze huifkarren staan, 4 buitenstallen waarvan 2 stalletjes voor de pony’s en er is een zadelkamer voor de stichting. Op deze manier hebben wij alles bij elkaar en hoeven de deelnemers niet te verdwalen over het grote terrein van de manege. In samenwerking met de manege mogen we gebruik maken van alle faciliteiten, zonder dat wij enig hinder voor andere veroorzaken.
Elvira
Elvira

Op volle toeren

Op het moment draait de stichting op vrijwilligers! We hebben een knap team op de manege waarvan ik de coördinator ben en de instructrice voor de lesjes! We hebben nu zo’n 18 deelnemers per week! Mijn voornaamste doel is dat de deelnemers plezier beleven tijdens de omgang met de paarden! Vindt iemand het leuk om te poetsen en vlechtjes te maken? Een lekker buitenritje rijden? Of juist dressuur leren of springen? Wij proberen ons zoveel mogelijk aan te sluiten op de wensen en behoefte van de deelnemer. Ik vind het ook heel belangrijk dat er individuele aandacht is voor de deelnemer! Vrolijke deelnemers en vrolijke paarden staan bij mij voorop! Mijn volgende doel is om de stichting uit te laten groeien tot een volwaardig dagcentrum. Een dagcentrum voor mensen met een beperking die bij ons op de manege kunnen werken met en rondom de paarden!